اسفناجها توی قابلمه دارند میپزند و برنج هم خیس شده خونه نسبتا جمع شده و پسرک هم خوابه فکر میکنم که کاش دیرتر بیدار شه تا من کمی بخوابم کمی اینترنت گردی کنم چند تا تلفن بزنم پاهام رو دراز کنم و به گلهای پشت پنجره نگاه کنم کمی به بابا فکر کنم به مامان که با رفتن خواهر کوچیکه تنها تر شده به تنهاییش توی دلم حداقل باهاش همدردی کنم فکر میکنم که چند وقته که دیگه به کوچمون فکر نکردم به دوستهای دوره دبیرستانم به خاطراتم چند تا کتاب از این و اون گرفتم و حتی نگاه به پیشگفتارش هم نکردم همخونه هم که همیشه ناراضیه و فکر میکنه که من تنبل شدم صبحها هم که انگار با پتک کوبیدن تو سرم …………

   پسرک بیدار شد حتی دیگه نمیتونم یک دل سیر اینجا بنویسم برم بقیه غرهام بمونه برای بعد

اون وبلاگ رو ما زدیم توش داد بزنیم و دلتنگی کنیم و خاطره بنویسیم وگاهی اوقات هم هنرهایی از خودمون رو میکردم بعد از اونجایی که خام بودیم و جوون و اینا آدرسمون رو به چند تا رفیق دادیم بعد هی یکیشون گیر میداد که اینو نوشتی و این چی شد و اون فلان و اینا دیگه جونمون رو به سرمون آورد ما هم از خیر اون وبلاگ گذشتیم درش و بستیم و رو درش هم نوشتیم که ما از خیر این کار هم گذشتیم اومدیم این یکی وب رو راه انداختیم و اسم مستعار گذاشتیم و کلی خانم مارپل بازی دراوردیم اما از اونجایی که کلا نمیتونیم رو بازی نکنیم سوتی زیاد دادیم که با یک سرچ یک آدم کنجکاو (شما بخوانید فضول) مثل قارچ از تو صفحه گوگل میزنیم بیرون و اون فرهاد کنجکاو با یک بالا پایین کردن صفحه میفهمه که اینجا صاحبش کیه چون من نخودچی خودشم اینجا میخورم گاهی (صفحه خودم ه اختیارش رو دارم بالام جان)حالا اینا رو نوشتم که بگم اگر فرهاد کنجکاوبه قصد پیدا کردن وبلاگ من از سرچ کردن لغات خاصی به اینجا رسید و من رو پیدا کرد … است.

کوالالامپور که بودیم توی لابی یک هتل شیک و پیک نشسته بودیم منتظر دختر خاله ه که لیدر تورمون هم بود اروپایی ها و یا بهتر بگم جهان اولی ها میومدند و دست در دست دختران چینی یا مالایی زحمت کش همه خوشگل و خوش قد و بالا سه تا پسر هم دم در داشتند یکی از همین ها رو سوار ماشین میکردند که بره و با چه شور و حالی ازش خداحافظی میکردند یک دفعه یاد فیلم taken افتادم همونی که دو تا دختر دبیرستانی رو که رفتند اروپا رو بگردند این گروه های قاچاق انسان میدزدند .یکدفعه به خواهرم گفتم فکر نکنی اینجا خارجه و امن ه و اینها حواست چهار چشمی به دخترت باشه (آخه دخترک یک how much is it ی یاد گرفته بود و از این مغازه به اون مغازه برا خودش جولان میداد) خلاصه تا اومدم فیلم رو براش تعریف کنم دختر خاله ه اومدو نشد که براش بگم قضیه فیلم چی بود خونه ای که ما گرفته بودیم تو یک ساختمان 20 طبقه بود آسانسورهاش هم از اون دیوو نه ها که دست و پای آدم رو گاز میگیرن و تو رو لای در میذارن میکشن بالا وقتی به طبقه سوم که خونه ما بود رسیدیم دخترک در رو نگه داشت که من بچه به بغل اول بیام بیرون و لای در نمونم تا ما بیایم بیرون در بسته شد و دخترک موند تو آسانسور شروع کرد به جیغ کشیدن هر چی ما دکمه ها رو فشار دادیم در باز نشد سه تا آسانسور کنار هم بود هیچ کدوم باز نمیشد بعد هم که باز شدن همه خالی صدای دخترک هم در حالی که جیغ میکشید قطع شد خواهر ه که جلوی در آسانسور بیهوش افتاد خونه فقط سه طبقه پارکینگ داشت من و بابا و پسر خواهرم هر کدوم رفتیم تو یک آسانسور من از طبقه آخر پارکینگ شروع کردم وقتی در باز میشد خودم هم میترسیدم برم بیرون آسانسورها هی میرفتن و میومدن و ما همدیگر رو میدیدیم و با کمال تعجب هیچ کس پیداش نکرده بود من با خودم میگفتم که حتما در باز شده و یکی از این آدمهای عجیب و غریب جلوی در دیدتش و دستش رو رو دهنش گذاشته و برده تو خونه اش خلاصه رفتم سراغ نگهبانها و جریان رو گفتم و خواستم که حواسشون به درهای خروجی باشه حالا دیگه چه حالی داشتیم بماند صدای جیغ خواهرم قطع نمیشد و همش خدا رو صدا میکرد و تو دلش به من سق سیاه بد و بیراه میگفت حتما هر از چند گاهی هم میگفت جواب باباش رو چی بدم بیشتر از این نگران بود فکر کنم! خلاصه میخواستیم زنگ بزنیم به پلیس که خواهرم صدا زد که بیاین پیدا شد دخترک میره طبقه 19 ام و میترسه دوباره سوار آسانسور بشه در یکی از خونه ها رو میزنه با همون زبان how much is it ش بهشون میفهمونه ایرانیه اونها هم میرن در خونه یک ایرانی رو میزنن و اون میارتش خونه منهم خدا رو شکر کردم که دست نداد که من بشینم و taken رو برا خواهرم تعریف کنم و الا تا دخترک پیدا بشه خواهرم دار فانی رو وداع گفته بود.

مرغها رو میاندازم تو روغن زیرش رو زیاد میکنم که زود سرخ بشه دلم زرشک پلو میخواد به طرز شگفت انگیزی عاشق زرشک پلو شده ام تو خواب میگه میریم الدی خرید میکنیم شب بساط کباب راه میاندازیم کلا هر وقت احساس غربت میکنیم کباب میخوریم یا  شبهایی که هیچ بهانه ای برای خوشی نداریم و دلمان تنگ است و هر تلفنی که میزنی به هر کسی که بیاید و یک سر دلتنگیت را بگیرد هیچکس پیدا نمیشود انگار نه انگار که همشان همین الان یک جایی خودشان را برای همین غریب نبودن گم کرده اند به نظر میاد که همه یک کاری دارند جز تو نه کباب بدترین گزینه است بوی یکشنبه های پورت مک کوراری رو میده روی اون بالکنه وقتی پسرک هنوز توی دلم بود الان هم همونجاست  عمیق تر ولی  !به زرشک پلو فکر میکنم و اینکه میتواند آخرین تلاشم  برای رنگ دادن به این یکشنبه بی رمق باشد  به این روز بی سر و ته! آره تنها راهش همین است ریختن زرشکها روی زمینه زرد زعفران به یاد سفرهای رنگین و شلوغ همون سریال ه که محمد علی کشاورز بازی میکرد و کمند امیر سلیمانی اسمش آذر بود  یادم اومد همون پدر سالار.پسرک خوابید لب به سوپش نزد خودم میچشم مزه مرغ مانده میدهد دلم میلرزد از اینکه اینهمه میفهمد و من هنوز باورش ندارم از سکوتش میترسم از اینکه میفهمد و دم نمیزند چقدر دستهایش را دوست دارم چقدر این نوشته بی سر و ته است حالا که پسرک هم خواب است چقدر تو بی موقع خوابیدی برم لباسهایم را پهن کنم شاید هوایی بخورم