و ما برگشتیم دو هفته ای رو از واقعیتهای زندگی به نوعی جدا شدیم هر چند که این واقعیات دست از سرآدم برنمیداره چند روزی رو با خواهره و دو تا جوجه هاش که دیگه برا خودشون خانم و آقایی شده بودند و مامان و بابا و دختر خاله و اهل و عیالش در کوالا لامپور گذروندیم بعد از سه سال دیدن آنهایی که صد بار تو ذهنت دوباره دیدنشون رو مرور کرده بودی میسر شد من اما انگار همین دیروز دیده بودمشون و نه از اون اشکهایی که قبلا با مرور این لحظات میریختم خبری بود و نه کلا فضاش اونچوری بود که تصور میکردم شاد بودم اما حس میکردم همین دیروز باهاشون بودم!!مادرم اما دیگه اونی نبود که سه سال پیش ترکش کردم خموده و بیمار و افسرده .نمیدونم که ماهیت زندگی ه یا اینکه بدشانسی ! پسرک اما خوش خوشانش بود با بچه ها و سرش شلوغ بود و گل سر سبد و مرکز توجه کلی اجتماعی شده بود و هر جا میرفتیم خودش برا خودش یه جاذبه توریستی بود(همون سوسکه رو در نظر بگیرید) سفر باهاش هم سخت بود و هم جالب و نوشتن از هر قسمت این سفر بک پست جداگانه میطلبه اما من به مادر شجاعی تبدیل شده بودم که با کلی بارو بندیل و بچه به بغل تنهایی رفتم سفر.و اما که مالزی دیدنی بود و از دید منی که از سیدنی رفته بودم و اونهایی که از ایران اومده بودند کاملا متفاوت بود اما نگاه به هر برج و مرکز خریدهای غول آسایی که مثل قارچ از هر جا سر دراورده بودند تا پولهای توریستهای ول خرج و رو روانه کیسه خودشون کنند دائم فک و فامیل و نزدیکان ا.ن رو از جلو چشم آدمی رد میکرد و تاریخ بیست ساله پیشرفت و تحولشون اشک ایرانیهایی رو در میاورد که برای یک زندگی بدون تنش دنبال گرفتن اقامت موقت از این کشور هستند. برای ما که هم فال بود و هم تماشا…پسرکم چهار تادندون در این دوهفته دراورد همه میگفتن که آب و هوای استایی برای رشد خوبه و اگر دو هفته دیگه اینجا باشی میره مدرسه