من همین دورو برهام مشغول جمع و جور و بسته بندی خنزر پنزرهام شنبه برمیگردیم به وطن یا همون سیدنی که برای من شده وطن دوم .همزمان با رفتن ما به سیدنی یکی از دوستامون (علیک سلام) منتقل میشه به یک شهر دیگه برای شش ماه و با هم به توافق رسیدیم که این مدت رو ما اونجا باشیم تا بعد خونه بگیریم و به سلامتی بریم سر خونه زندگیمون.صرف نظر از اتفاقاتی که افتاده هر دو بسیار خوشحالیم که برمیگردیم از این شهر خاطرات خوبی نداریم .با همه دکترها و پرستارهایی که به نوعی این روزها باهامون بودند خداحافظی کردیم و اینها تنها کسانی هستند که من دلم براشون در این شهر تنگ میشه به خصوص دکتر متخصص اطفالی که جون کیان رو نجات داد .

 پسرکم هم برای خودش آقایی شده شبها به جای اینکه بزرگتر شده کمتر بیدار شود تعداد دفعات بیداریش بیشتر شده ولی دیگر تنها که میشود تنهایی را تشخیص میدهد و حیغش به هوا میرود دستهایش را به لینکهایی برایش آویز کرده ایم حلقه میکند و هر چیزی را به دهان میبرد دستهایش را میخورد به چه خوشگلی ! وقتی تنهاست بلند بلند غر میزند و آخرهایش هم جیغ میکشد گمان کنم که جیغ جیغو باشد کمی .صبح های زود ساعتی را روی بازویم و در آغوشم میخوابد و من را غرق در بزرگترین لذت جهان میکند و هنوز تنها مشکلش اینست که خیلی زیاد پی پی میکند کسی نیست بگوید چرا قسمت پسرک را کتابی نوشتم و قسمت بالایی را خودمانی ؟این را گفتم که بدانید خودم هم متوجه تناقض شدم حالا خواستم کمی با ادب نوشته باشم