با همان لباس خواب صورتی که تو حراج خریدم و یه کم هم توش پلاستیک داره و خیلی هم نخی نیست و تا بالای زانو ه و خیلی هم ضایع است روزم رو شروع میکنم دلیلی برای عوض کردنش نمیبینم کلا لباسهام اندازه ام نیستند و بیشترشون ناراحت هستند سکوت این خونه آزارم میده رادیو پیام رو روشن میکنم چای رو گازه و داره برای خودش دم میکشه ساعتهای ما یک ساعت جلو رفته مجری ساعت 2 نیمه شب رو اعلام میکنه و چند تا از مزخرفهای محمود آقا رو که گفته بانکها باید مسلمون بشند و … رو برای حتما بار صدم تکرار میکنه.اونجا ساعت 2 شبه اینجا اما صبح شده حتما الان بابا دستش رو زیر سرش گذاشته و نفسهای عمیق میکشه نمیدونم مامان هنوز قرص خواب میخوره یا نه ! لابد بابا پا میشه و هی ساعتش رو چک میکنه .سالهاست که باز نشسته شده اما باز هم صبحها زود بیدار میشه واولین کسیه که صدای رکابهای دو چرخه اش تو کوچه میپیچه .اونجا حتما الان باد سرد میاد فاصله پاییز و زمستان همدان شاید چند دقیقه است زمستان سریع و پرشتاب میاد و بعد تنبل و بیعار میشه دیگه به این آسونیها نمیره .اینجا ساعت نه و نیم صبحه شاید چای دم کشیده پسرک چند تا تکون حسابی میخوره از خواب پا شده سلام میکنه هوا داره گرم میشه کنار رودخونه آدمها رو میبینم که یا میدوند و یا گردش کنکان قدم میزنند تابستان شده من با همون لباس صورتی ه خواب آلوده نشسته ام و به صدای نفسهای بابا فکر میکنم صداش تو گوشم میپیچه حتما اتاقشون سرد شده سردم میشود و نفسهاش را میشمارم…کاش تابستان زود تمام شود و برود آنطرف توی حیاط خانه پدری…