حدودا هفت سالی هست که دانشجو نبوده ام صبحها بعد از کمی وبگردی و بر خلاف همیشه خوردن صبحانه به مدد سیر کردن کوچولوی درونم ،شروع به درس خواندن میکنم و از خودم در شگفتم که چقدر تغییر کره ام من قادرم حدودا نیم ساعت پای کتاب بنشینم که این رقم در آخرین آماری که یادم میاید شاید به زور به ۱۰ دقیقه میرسید یادم میاید  که کتابهایمان را روی چمنهای پارک روبروی دانشگاه پهن میکردیم در هوای ملس خرداد کتابخانه را نمیتوانستیم تحمل کنیم .هر دقیقه یکی از هم دانشکده ایها رد میشدند اونهایی که عاشق یکی دختران جمع بودند رد مان را گرفته بودند و همان حوالی بساط کتابهایشان را پهن میکردند یچه های سمجی که به زور میخواستند بهمان چیپس و بستنی بفروشند و یادگاریهایی که روی کتاب فیزیک جدید  در کتابخانه زیر شیروانی خانه پدری لای خروارها خاک هنوز بجا مانده:”امروز ۷/۳/ ۷۷ ببین ۱۰ سال بعد این موقعها کجاییم؟ ترانه ” کاش انروزها اصلا به ۱۰ سال بعد فکر نمیکردیم کاش میدانستیم که۱۰ سال بعد هر وقت کتابی را باز کنیم بدون یادگاری آنرا خواهیم بست بدون خاطره .کاش آنروزها را به خودمان سنجاق میکردیم روی جلیقه ای چیزی. کاش ساعتهامون رو از کار میانداختیم و هزار کاش بی معنی دیگر .حالا اینجا در کنار این رودخانه و میز نیمکتهای چوبیش که جان میدهد برای نشستن و درس خواندن با خودم هی دل دل میکنم که بروم و کنار آب بنشینم و دل به دریا بسپارم و درس بخوانم اما جای روناک وترانه و شکوفه ولیلاو …..اینقدر خالی است که تاب بیرون رفتن ندارم نمیدانم الان روناک وترانه و شکوفه ولیلاو ….. کجا هستند و چه میکنند اما میدانم که اگر قرار باشد روزی دوباره درس بخوانند یاد آن دوران چشمهایشان را خیس میکندو دلشان را بی تاب !

باید برای کودکم بنویسم امروز ۱۸ /شهریور/۱۳۸۷ من مادرت! دارم درس… میخوانم تمام مدت خم شده ام میدانم که جای کافی برای نفس کشیدن نداری گاهی به تو فکر میکنم و گاه در رویا غرق میشوم دلم تنگ است و به زندگی بعد از تو فکر میکنم حتما ۱۰ سال بعد اینروزها برای من یادآور خاطراتی خواهد بود که باز دلم میخواست به جلیقه ام سنجاقش کنم فعلا که تو به من  سنجاق شده ای پس خاطره میشوی روزی ….