چقدر دلم میخواد در این سکوت شب چیزی بنویسم یک چیزی که تویی که اومدی و اینجا رو میخونی کلی بخندی بعد بگی عجب آدم با نمکی یا یک حرفی بزنم که تا حالا هیچ کس نگفته که وقتی خوندی بگی عجب آدم استثنایی یا یک شعر بگم که مدتها خیره ات کنه به همون کنج دیواری که روبروش نشستی و بری تو خیال و با ناخنهات ور بری بعد برگردی دو سه دور بخونیش بعد تا چند روز هی زمزمه اش کنی …

اما خالیم تهی از هر حرفی مثل اتاقکی خالی و رها شده  که هر حرفی مثل افتادن در قابلمه ای در فضای تهی و خسته اش هی دنگ دنگ صدا میکند…